LiefdeVanBinnenuit

Even iets anders maar wel een die zeker invloed heeft vanbinnenuit.

In onze samenleving worden meningen vaak als iets vanzelfsprekends beschouwd. “Iedereen heeft er recht op,” zeggen we dan. En dat klopt ook. Vrijheid van meningsuiting is een van de basis van onze democratie. Maar wat doet een mening eigenlijk met een persoon zowel degene die het uitspreekt als degene die het ontvangt?

Een mening is meer dan zomaar een gedachte. Het is een overtuiging, een gevoel, een blik op de wereld. Zodra die mening gedeeld wordt, krijgt ze kracht. Die kracht kan positief zijn: inspirerend, verbindend, openend. Maar ze kunnen ook snijden, afstoten, beschadigend zijn.

Het verschil tussen mening en oordeel

Er zit een subtiel verschil tussen een mening en een oordeel. Een mening kun je delen vanuit nieuwsgierigheid of verwondering: Een oordeel is vaak definitiever:

Door bewust te kiezen voor een open houding, kunnen gesprekken verrijken in plaats van veroordelen. Dat vraagt empathie het vermogen om je in een ander te verplaatsen en de moed om soms ook je eigen mening te herzien.

Als we erkennen hoe krachtig een mening is, kunnen we er bewuster mee omgaan. Niet alles hoeft gezegd te worden. En niet alles wat gezegd wordt, hoeft aangenomen te worden.

Ik ben me er ook van bewust dat ik zélf weleens snel een mening heb. Over anderen, over situaties. Soms hardop, soms alleen in mijn hoofd. En eerlijk is eerlijk: het is makkelijker om te oordelen dan om te begrijpen.

Maar als het me gebeurt probeer ik mezelf af te remmen. Te denken: wat doet mijn opmerking met de ander? Is het echt nodig? Kan ik het ook anders zeggen vriendelijker, nieuwsgieriger?

We kunnen leren:

🩷Meningen met respect te uiten;

🩷Kritiek te verpakken in constructieve feedback;

🩷Grenzen aan te geven als een mening ons kwetst;

🩷En bovenal: onze eigenwaarde niet volledig te laten  afhangen van wat anderen vinden.

ik weet nog goed hoe iemand ooit tegen mij zei of juist niet zij tegen mij en de mening/opmerking een eigenleven ging leiden. We onderschatten vaak hoe krachtig een mening kan zijn. Iemand zegt iets over mijn gedrag, mijn keuzes, mijn uiterlijk en ineens voel ik me bekeken. Of zelfs gekleineerd. Sommige meningen komen binnen als messen. Eén oordeel, uitgesproken op het verkeerde moment, door een onbekend persoon of juist een persoon die je dacht te kennen kan diepe littekens achterlaten. Dat blijft jaren hangen. Niet omdat ik zwak ben. Maar omdat die woorden kracht hebben.

Wat het extra pijnlijk maakt, is de herhaling. Dat mensen mij keer op keer in een hokje stoppen omdat ze denken dat hun menging de “waarheid’’ is. Ik vertrouw niemand meer zo snel. Niet omdat een persoon per se slecht is. Maar omdat ik geleerd heb dat vertrouwen je kwetsbaar maakt. En kwetsbaarheid voelt gevaarlijk.

Ik zet een muur om mezelf heen. Voor de zekerheid. Maar het gekke is: die muur houden niet alleen pijn buiten, ze houden ook verbinding tegen.

Langzaam komt het vertrouwen terug, Ik ben het stukje bij beetje gaan oefenen. In kleine dingen. Iemand mijn echte mening vertellen. Iets durven vragen. Hulp aannemen. Niet direct denken dat er een verborgen agenda achter zit.

En weet je? Mensen verrasten me.

En dat was genoeg. Genoeg om weer een beetje te geloven in goedheid. In eerlijkheid. In echtheid. Het betekent niet dat ik alles slikt. Of dat ik nooit meer gekwetst zal worden. Maar het betekent wel dat ik kiest voor hoop boven angst. Voor verbinding boven verdediging.

Ik weet nu: vertrouwen is een risico. Maar ook een kans. Soms is één oprechte, betrouwbare persoon genoeg om de schade van tien anderen te verzachten.

Vertrouwen groeit in stiltes. In daden. In herhaling. En soms, heel soms, in iemand die zegt:

“Ik ben er. En ik blijf.”

Meningen zijn onvermijdelijk. En soms ook waardevol ze kunnen ons laten groeien, laten nadenken, ons uitdagen. Maar ze zijn nooit neutraal. Ze raken. En soms raken ze diep.

Dus laten we mild zijn. Naar elkaar. En naar onszelf.

Liefs,

Ilona🌸