LiefdeVanBinnenuit

Er zijn van die dagen waarop ik wakker word met het gevoel dat ik al uren bezig ben terwijl de dag nog moet beginnen. Mijn hoofd is zwaar, mijn lichaam nog zwaarder. Ik weet inmiddels: dit is niet zomaar moeheid. Dit is mijn lijf dat leeft met cystenieren.

Moeheid is inmiddels een vast onderdeel van mijn leven geworden. Niet de ‘ik ben laat naar bed gegaan’ moeheid, maar die diepe, allesomvattende vermoeidheid die je niet kunt wegslapen. Alsof er constant een sluier over je heen hangt.

Het is alsof mijn batterij nooit helemaal oplaadt. Zelfs als ik goed slaap, gezond eet, rust neem dan nog zit ik zelden op meer dan 70%. En op sommige dagen? Dan zit ik rond de 30%. En toch moet het leven doorgaan. Werk, afspraken, gezin, sociale dingen. Ik probeer het allemaal te combineren, maar eerlijk is eerlijk: dat lukt niet altijd. En dat moet ik leren accepteren.

Ik heb vaak getwijfeld aan mezelf. Ben ik gewoon lui? Stel ik me aan? Maar hoe vaak ik het ook probeer, ik heb geen keuze. Mijn lijf trekt aan de rem, of ik dat nou wil of niet. Ik ben iemand die graag doorgaat. Die het anderen graag naar de zin maakt. Maar mijn lichaam heeft me geleerd om te vertragen. Om echt te voelen. Wanneer is het genoeg geweest? Wanneer is rust niet lui, maar nodig? Het zijn vragen die ik mezelf elke dag stel.

Ik hoor weleens: “Maar je ziet er helemaal niet moe uit!” En ik snap het, ik glimlach ook gewoon, ik doe mijn best. Maar wat je niet ziet, is dat ik soms pauzes moet nemen na simpele dingen. Dat ik in de middag even moet liggen om de avond te halen. Dat ik soms moet kiezen: of een afspraak, of boodschappen. Beide lukt niet. En nee, dat is niet altijd makkelijk uit te leggen.

Wat me helpt, zijn de kleine dingen. Vroeg naar bed, voldoende rustmomenten overdag, nee zeggen zonder me daar schuldig over te voelen. Maar ook: goed eten, bewegen, lief zijn voor mezelf. En leren voelen wanneer het echt op is, zodat ik niet steeds over mijn grenzen ga.

Rust nemen voelt niet meer als opgeven. Het voelt als kiezen voor mezelf. En geloof me, dat heb ik moeten leren. Nog steeds trouwens.

Door hierover te schrijven, hoop ik anderen te bereiken die dit herkennen. Je bent niet gek. Je bent niet zwak. Je bent krachtig, juist omdat je elke dag opnieuw je weg zoekt in een lichaam dat niet altijd meewerkt.

Liefs,

ilona🌸