LiefdeVanBinnenuit

Verlies hoort bij het leven, maar niemand bereidt me echt voor op de leegte die het achterlaat. Of het nu gaat om het overlijden van een dierbare, het einde van een relatie, of het verliezen van gezondheid, werk of dromen verlies raakt ons in de kern van wie we zijn.

Zelf heb ik ervaren hoe rauw, verwarrend en eenzaam rouwen kan zijn. Het ene moment denk ik dat ik het wel aankon, het volgende moment voelde ik me overspoeld door verdriet, boosheid of zelfs schuldgevoelens. En dat is normaal, dat weet ik nu. Rouwen is geen rechte lijn. Het is een wirwar van emoties, herinneringen en soms zelfs lichamelijke pijn.

Wat ik heb geleerd in mijn proces:

Geef ruimte aan je gevoel: We leven in een wereld waarin ‘sterk zijn’ vaak betekent dat je doorgaat, dat je je tranen inslikt. Maar juist door je gevoel toe te laten, geef je jezelf de ruimte om te helen. Huil, schreeuw, schrijf, schilder – uit het op jouw manier.

Verwacht geen deadlines
Rouwen heeft geen einddatum. Er is geen magisch moment waarop het ‘over’ is. Gun jezelf de tijd. Je hoeft niet te voldoen aan verwachtingen van anderen – of van jezelf.

Praat erover
Je hoeft het niet alleen te doen. Deel je verhaal met iemand die je vertrouwt. Soms helpt het al om te zeggen: “Ik weet even niet wat ik voel.” Of: “Ik mis hem/haar zo erg.” Praten lucht op. En als praten moeilijk is, probeer dan te schrijven.

Zoek naar verbinding
Verlies kan een gevoel van isolatie geven, maar je bent niet alleen. Er zijn zoveel mensen die een soortgelijk verlies meemaken. Door verhalen te delen, ontstaat er herkenning en dat kan helend zijn. Een warme kop thee, een wandeling, een knuffel, een zonnestraal op je gezicht. Juist de kleine dingen vond ik soms onverwacht troost.

Wees zacht voor jezelf
Er is geen ‘juiste’ manier om te rouwen. Alles wat jij voelt, mag er zijn. Ook de momenten waarop je even lacht, plezier hebt of een dag niet aan je verlies denkt – dat is geen verraad aan wat of wie je kwijt bent. Het is leven

Verlies veranderde me. Wat ik kend, waar ik op vertrouw, wat ik als vanzelfsprekend beschouw ineens is het weg. Dat maakte me kwetsbaar. Alsof de grond onder mijn voeten verschuift en ik even niet wist wat mijn houvast ligt.

ik wordt niet meer wie ik was, mijn scheiding, het verlies van mijn gezondheid, verlies een dierbare of dierbare vriendschappen dwingt mij om opnieuw te kijken naar wie ik bent. ik verliest niet alleen iemand of iets buiten mij, maar ook een deel van hoe ik mezelf zag in relatie tot de ander of tot het leven.

Verlies maakt het leven rauw. Het confronteert me met de eindigheid van dingen, met kwetsbaarheid, met wat écht belangrijk is en dat is heftig. ik denk na over mijn plek in de wereld, over betekenis, over ‘wat nu?’ Stukje bij beetje bouw ik mezelf opnieuw en anders, misschien wat meer kwetsbaarder, maar vaak ook begrip voor het leven.

En ergens onderweg, tussen de tranen, boosheid, eenzaamheid en de herinneringen, ontdek ik dat liefde die diep gaat, nooit echt verdwijnt.

Liefs,

Ilona🌸