Som moet er wat verteld worden. Niet omdat ze altijd mooi zijn, maar omdat ze écht zijn. Omdat ze raken. Omdat ze kunnen verbinden.
Deze blog begint met een verlangen. Een verlangen om eerlijk te zijn. Om niet langer te zwijgen over wat vaak onzichtbaar blijft. Om ruimte te maken voor kwetsbaarheid maar ook voor kracht, groei, en veerkracht.
Ik leef met cystenieren. Dat betekent dat mijn lichaam mij grenzen geeft die ik niet zelf gekozen heb. Het betekent ook dat ik keuzes moet maken die niet altijd zichtbaar zijn voor de buitenwereld. Dat ik me soms anders voel in een wereld die doordraait.
Maar dit gaat over meer dan alleen een diagnose.
Het gaat over hoe ik verder gaat, ondanks alles. Hoe ik blijft voelen, vertrouwen, ademen. Hoe ik leert luisteren naar mijn lichaam en mijn intuïtie. Hoe ik zachter voor mezelf leert zijn, juist in een wereld die vaak schreeuwt dat je door moet gaan.
Ik schrijf deze blog omdat ik geloof dat verhalen helen. Omdat ik weet dat er anderen zijn die zich soms alleen voelen in hun proces. Die zoeken naar herkenning, erkenning, of gewoon een teken dat ze niet de enigen zijn.
Hier vind je geen perfecte plaatjes. Geen filters over de realiteit. Wel vind je hier:
🩷Eerlijke verhalen over leven met een chronische ziekte
🩷Gedachten over mindset en omgaan met mentale uitdagingen
🩷Inzichten over zelfzorg, grenzen, rust en herstel
🩷Reflecties over kracht vinden in kwetsbaarheid
Ik schrijf voor jou als je hier iets in herkent. En ik schrijf ook voor mezelf, omdat schrijven mijn manier is om zichtbaar te zijn. Niet ondanks mijn kwetsbaarheid, maar dankzij.
Dank je dat je hier bent. Dank je dat je meeleest.
Welkom op deze reis.
Liefs,
Ilona🌸
LiefdeVanBinnenuit 